Beyaz Melek

Bir günün akşamındaydı. Ne olduğunu, ne olacağını bilmiyordum. Gözümü açtığımda hastanenin loş ışıkları tepemden aşağı iniyordu. Etrafta bir koşuşturmacadır kendini alıp gidiyordu. Hiçbir şeyin farkında değildim. Ne olduğunu bilmiyordum. Herkes delice bir paniğin gölgesindeydi. Gece her şeyin üstünü örtmüş sanki bir şeyler göstermek istemiyordu.

Sonra yavaş yavaş zihnimde bir şeyler aydınlanmaya başlandı. Evet hatırlıyordum. Akılma yeni gelmişti. Ablama erken geleceğim diyerek öğretmenimden izin almıştım. Ablamın yanına gidiyordum, annemin yanına gidiyordum. İnsanın ablası zaten annesi de sayılmaz mı? İşte anneme gidiyordum

Ne olduğunu anlayamıyordum bir türlü, ne bittiğini bilmiyordum. Kapıdan çıkarken bile hayatın en kadar güzel olduğu geçiyordu aklımdan. İnsanlar niçin bir amansızca savaşın içindeler diye düşünüyordum. Acaba bu savaş kime yarar sağlayacak diye düşünüyordum. Ne güzeldi aslında dünya, barış ne güzeldi. Hani bütün dünya halklarının el ele yaşaması, kardeşçe birbirlerini sahiplenmesi ne güzeldi. Herkes çıkıp dünyanın hiçbir yerinde savaş olmasın diye mitingler protestolar yapsa ne güzel olurdu. Dünya da bütün insanlar aynı anda beraberce yollara dökülse nasıl olurdu. Bir daha hiçbir cinayet meçhul kalmasa harika olurdu.

Ben böyle düşünüyordum. Ama şimdi niye buradayım bilmiyorum. Sadece hatırladığım dershanenin kapısından dışarı adımımı attığımdı. Başka hiçbir şey hatırlamıyorum. Bu canice vahşeti kim peyda etti yeryüzüne. Masum insanların böyle katledilmesini kim mazur gördü acaba. Ben çocuktum benden ne istediler. Benim kanım onlar için tatlı mıdır acaba yoksa tatlılığa bir nebze yakınlıkta mıdır? Bilmem ki kimse bana bir şey söylemiyor. Ben sadece çocuktum. Barışı istiyorum, güvercinlerin ölmesini istemiyorum. Kanatları kopmasın, koparılmasın. Dağlarda dilediği özgürlükte uçsunlar. Hepimiz kardeş olalım, hepimiz insan olalım.

Şimdi ablamı görüyorum uzakta. Bir köşe başında beni beklemekte. Bağırıp çağırıyorum ama bir türlü sesimi duymuyor nedense. Anne diye bağırıyorum gene duymuyor. Bir türlü anlamıyorum. Sonra telefonu çalıyor çantasından çıkarıp ‘alo’ diyor. ‘alo’ diyor ve ben duyuyorum alo deyişini. Birden gözlerinden yaşlar akıyor hemen koşup köşeden kayboluyor. Ben arkasından bağırıyorum ama bir türlü beni duymuyor. Bana ses vermiyor bir türlü.

İki hemşire var başucumda. İkisi de beyazlar içinde. ‘Niçin geldin buraya?’ diyorlar birden. Ben anlamıyorum tabi. Sonra bir daha soruyorlar ‘niçin geldin buraya?’ ben ‘bilmem’ diye cevap veriyorum. Anlamıyorlar galiba tekrar soruyorlar ‘niçin geldin buraya?’ ben gene ‘bilmem’ diyorum. Sonra bir daha soruyorlar ve ben aynı cevabı gene veriyorum.
Bu sefer bana inanıyorlar. Beni ablama gönderin diyorum. Bir yandan da ablamın sureti gözümün önünde hala ağlıyor. Ve gene soruyorum beni ablama gönderin, beni anneme gönderin diyorum. Fakat ikisinden de çıt çıkmıyor. Bir daha söylüyorum sonra bir daha tekrar ediyorum fakat öylece yüzüme bakıyorlar. Hiçbir şey yapmıyorlar. Sonra hemşirelerden birisi saçımı okşuyor ve dudaklarına hafif bir gülümseme yerleştiriyor. İki de gamzesi var yanaklarında. Birden aklıma geliyor gamzelerinin ne kadar güzel olduğu. Sonra ablamın kızı aklıma geliyor onda da böyle gamzeler var. Ablamda da aynısı olduğu için ben her zaman yeğenime küçük abla derdim.

Sonra iki hemşire de arkalarını dönüyorlar ve hastanenin duvarında açılan kapıdan içeri giriyorlar. Tam kapıda birisi arkasın dönüp ‘ çabuk ol, seni bekliyoruz’ diyor. Kapı kapanıyor ve ben orda ablamla yalnız kalıyorum. Ablam ağlıyor ben onun şarkılarını dinliyorum. Annemi dinliyorum. İnsanların çığlıklarını seyrediyorum. Bir köşede oturup duvardaki kapının açılmasını bekliyorum.

Ünal ÇAĞABEY

ŞİİRLER

YAZILAR

ETKİNLİKLER

ZİYARET

DİĞER ESERLERİ