Babam Ademin Kızı

Tarih nice dil dökmelerin eşiğinde gene kıvranmakta. İki bin yıl önce Roma da neler olduysa, hangi yürekler yandıysa aynı sahneler yine yaşanmakta. Daryusun, İskenderin ayaklarının altında ağlayan nice toprak zerresi öcünü gün geçtikçe daha çetin bir biçimde almakta. Ademin hatasını yıllar yılı daha açıkça ve alenen yüzüne vurmakta.
Şimdi binlerce tanrılı ülkenin yeşil yaprakları arasında kadimsiz bir gelecek yükselmekte gün ışığının ardından. En güzel taşların sürmeli gözlerinde ince dantellerin gökkuşağı renginde eller, diller, yürekler hala kelepçeli. Uzak diyarlardan bir sesin çığlığında kar tanesi gibi yağmakta sütunsuz asumandan.
Yağmurlar hep geceleri yağmaz. Kirli adem yağmuru temiz kardeşiyle paylaşır rahmetin yüreğinden. Ve aynı toprakta biter ruhlarının filizleri. Ademin yurtsuz olması ne de çetin bir yenilgidir aslında. Ama ne de zaferli bir geleceğin süsüdür. O zafer ki cennetin anahtarıdır. Derin Ummanların içinde yaşayan bütün güzelliklerin altın tacıdır.
Ve nice adem yurtsuzdur Daryus gibi, İskender gibi, firavun misali. Ve bende ve sende öylesin ey babam Ademin soylu kızı. Tanrı beni dünyada payıma düşen topraktan yarattı ve seni de payına düşen topraktan yarattı. Ademi yurtsuzluğum, Ademi yurtsuzluğun bu yüzdendir. Bilmem ki bunu nasıl aşmalı. Acaba yüreğine ince bir dantel oyasıyla işlemeli mi yoksa yüreğini alıp yüreğime eklemeli mi.
Bilmem ki ne yapmalı. İnan Daryusun hareminde yoktur gözüm. Firavunun tanrısını içinden reddedip Musanın tek ilahına kurban olan Asyada benim kardeşimdir. Zelihanın Yusufa oynadığı oyundan sahnelenmiyor maalesef. Her şey en güzel kokulu çiçeklerin baharında olmakta ve her şey hiç olmadığı kadar gerçek belki de.
Şimdi bir mektubun çerçevesini gönderiyorum sana. Rüzgarın süpürdüğü bir topraktan başka bir toprağa sesleniyorum. Roma da askerle nice toprakları zamanı gelmeden annelerine teslim etmişken, Daryus yeryüzünün bütün zerrelerinin kendisi için yaratıldığını sanıyorken, İskender bir kralı devirip kendini ilah yapıp bütün zerrelere tanrı gözüyle bakıyorken ben o zavallıların içinde seni beklemekteyim.
Çağlayan bütün sular seni haykırıyorsa da, hani ismini bile bilmediğim babam Ademin kızını çağırıyorsa ben daha nerde olduğumu bilmiyorum. Hangi deryanın altında topraktan olmuşsam da bir gün annemin rahmine geri döneceğim. Beni utanmadan,sıkılmadan sırtında on yıllarca taşısa da benden bıkmayan annemin avuçlarına nice kuşun kanatlarıyla konacağım. Zalim bir sahneden mazlum bir sahnenin perdesine geçeceğim. Ve o gün bilmem ki sen yanımda olacak mısın adını bile bilmediğim babam Ademin kızı.
Şimdi ben tanrının payıma verdiği toprağı payına karıştırıp babam Ademin yurdunu bulmaya çalışacağım ve senin ellerinde nicedir görmediğim gökkuşağının renklerine bakacağım ama önce adını öğrenmeliyim. Ve ey havvanın kızı adın ne olursa olsun zamanın gözlerinin içindeki toprağın renginin gözlerimdeki toprağın tenine karışsın. Beraberce annemiz Havvanın rahmine dönelim. El ele, korkmadan

Ünal Çagabey
04/07/2008

ŞİİRLER

YAZILAR

ETKİNLİKLER

ZİYARET

DİĞER ESERLERİ