Gördün mü Onu?

Gördün mü onu? diye sordu bir kadın. hani gülen gözleriyle seherinde sabahın evimize misafir olan hoş kadını. İşte onu gördün mü mavi endamlı dilber gözlerinle?
Evet dedi fukara adam. ben onu üç bin yıl önce görmüştüm. Ve aynı gözlerle bakmaktaydı gene. Sanmayın alevinden çalındığını zamanla. Günahı ne kadar artmışsa güzel dilberin alevi de o kadar odun toplamıştır.
ve ben onu üç bin yıl önce gördüm Truva kapılarında. Toy Parisin ellerinde düşüşünü seyrettim zamanın en güzel kadının. Korkunç acem çöllerinde gördüm. Daryusa göz kırpıp da yolunu nasıl da şaşırttığını gördüm, Büyük İskenderin doymadığını gösterdi bana bütün güzelliğiyle.
Peki dedi kadın. sen bize zamanın en güzel endamlı kadınından bahsetmektesin. Hani uçsuz bucaksız çöllerde insanlara yollarını kaybettiren dilberden bahsetmektesin. Peki karanlığı bitiren o değil midir acep? Gecenin sonu onun gözleriyle, dudaklarının hafif zarafetiyle aydınlanmamakta mıdır? Söyle bana yoksa yanlış mı düşünüyorum.
Hayır dedi adam. Doğru düşünüyorsun ey sözlerini cennettin kıyısında abı hayat çeşmesinde yıkayıp getiren kadın. Endamın nasıl seni doğru bir şekilde taşıyorsa and olsun ki dilinin her zerresi de doğruluğu o kadar taşımakta. Unutma sakın yalancı dilberin ülkesinde yaşayan melike. O nasıl endamının güzelliğiyle sarstıysa alemi ve bütün yolları birbirine karıştırıp herkesi rezil ettiyse onun güzelliği ölümün kıyısındadır o zaman. Dalgaların sahile vurması gibi endamının susuzluğunu çoğaltmaktadır. Kenarında yürümekte fakat bakmaya çekinmektedir.
Şimdi sus da beni dinle ey güzel sözlü, söyledikleriyle şeytanın ağzını bağlayıp da cehennemin kapılarından insanları çeviren dilber. Dinle beni de söylediklerimi yakalamasın mendebur kokucular. Ellerimi tutmasın hastalığın bütün suretini ruhiyesinde saklayan kendinden bihaber zavallılar. Beni dinle ve sende benden kelamını eksik etme.
Evet bilirim. Duydum söylediklerini karanlığı bitiren o değil midir? diye seslendin asumanın yedinci katından. Bilirim mavi gözlü, bedeni pul pul olmuş Ademin karısı. Karanlığı bitiren odur arşın üstünden. Fakat sanma ki gözleri namusludur. Bakmaz hiç kimseye aynı gözlerle. Hiç kimseyi aynı ellerle tutmaz bilirim. Nasıl karanlığı attıysa üstümüzden başkasının üstüne örtmüştür dev yorganını. Ve sakın unutma aydınlığı bitirende o değil midir gözlerini kapatıp da bir nebze de unutan.
Cennettin kıyısından almıştır güzel endamını. Fakat suyuna sürmemiştir zarif bedenini. Havasına dokunmamıştır güzel, ince elleriyle. Ey kendini güzelliğin kraliçesi sanıp aydınlığı ve karanlığı karıştıran melike, ey sevdiğini söyleyip arasına duvarları yerleştiren ve onları cehennemden getirdiği kapılarla kapatıp anahtarlarını kalbinin enkazları arasında saklayan bedbaht, ey güzel gözlerinde bütün dünyayı hapseden zalim adem söyle bana şimdi,. Söyle ben mi yoksa sen mi?
Beni duvardan duvara vur. Sakın acıma. Kapat bütün kapılarını üstüme cehennemin. Ellerimi zincirlere vur. Sonu olmayan yollara koy bedenimin naçiz ağırlığını. Uzak tut bütün güzellikleri gözlerimin ferinden ve sonra söyle bana.
Sonra bana de ki: gördün mü onu? hani bir kır bahçesinde belki, belki de bir bahar ayında sevdalısının koluna girmiş gözlerinde kendini seyreden ademin ruhunda, bir ağacın yapraklarında, yağmurun toprakla en güzel sevişme zamanında, ebem kuşağının altında sor bana.
Ve şimdi sor bana: gördün mü onu?
Ünal Çağabey

ŞİİRLER

YAZILAR

ETKİNLİKLER

ZİYARET

DİĞER ESERLERİ