Öfke ve Huzur

Öfke ile huzur bir gün deniz kenarında yıkanırken söz düellosuna girerler.

Öfke: ben sol omuzdaki şer meleğiyim
Huzur: ben sağ omuzun huzur meleğiyim
Öfke: ben Kürtçüyüm,ben Türkçüyüm, ben Lazcıyım..
Huzur: benim alnımda insan yazar ben insanım
Öfke: ben en küçük hataları ararım. İnsanları birbirine düşürürüm
Huzur: ben affediciyim ve hataları örterim
Öfke: öfke benim kardeşim yok. En büyük benim.
Huzur: herkes benim kardeşimdir. Kendime ne istersem onlara da isterim.
Öfke: ben savaşın neferiyim.
Huzur: bende barışın generaliyim.

Bu konuşmalar üzerine öfke sinirlenip huzura bir attı fakat huzur öfkeye bir fiske dahi vurmadı. Buna daha da sinirlenen öfke ne yapacağını şaşırdı. Elbiselerini alelacele giyip huzurun yanından ayrıldı.

Ve şimdi size soruyorum ey ademin çocukları. İyilik mi dokunsun size yoksa şeytanın mundar ellerimi, insanlık mı sarsın sizi yoksa dünyadan tecrit edilmiş bir yalnızlık mı, hatalar mı bulsun sizi yoksa örtüleriyle hatalarınızı görünmez kılacak dostlar mı, nefret mi alsın sizi yoksa kardeşlik mi gündür. , savaşın kara gölgesi altında ruhunuzu mu çalsınlar yoksa barışın ak kanatlarında özgürlüğün şerefiyle asumanı mı dolaşmak istersiniz.
Bütün tercihler artık sizin. Siz karar vereceksiniz geleceğinize. Cennete yada cehenneme siz karar vereceksiniz. Bütün gücünüzü toplayın ve korkmayın. Kimseden çekinmeyin ve kimseden bir şey beklemeyin.
Kendi farkınıza vardığınız gün her şeyi başardığınız

Ünal Çağabey

ŞİİRLER

YAZILAR

ETKİNLİKLER

ZİYARET

DİĞER ESERLERİ