|
Adamın biri diyordu şair. Adamın biri yolunu bulmuş, yeni güzergahlar çizmiş kendine, yeni hedefler belirlemiş. İçinde sadece kendisi olan, sadece kendisini sevebileceği, kendisiyle barışık ama kendisine kavgalı adamın biri. Yolun yarısını gittikten sonra düşünce alır onu. Hem de öyle bir düşünce ki ne yapacağını bilemez hale gelmiştir o zaman. Önce dalar gider uzaklara. Güya kendisiyle barışık beyefendi. Nedense hep yalnız ortalarda, nedense hiç bulamaz istediğini, yaptığına kimse yardım etmez işte. Hep kavgalı hayatla, hep sinirli,asabi, ne yapacağını bilemez bir halde, bir deli galiba. Kimse yapmaz onun yaptığını, kimse söylemez ağzından çıkan kelimeleri. Dedim ya adamın biri diyordu şair.
Adamın biri yolda yürürken-ne tesadüftür hep aynı yolda yürür-kimse rast gelmez, kimse selam vermez ona. Kendine yeni rotalar çizmiştir, yeni yollar keşfetmiştir çünkü ama nedense hep aynı yollarda yürümektedir. Kalbimin teneffüsüne denk geldi böyle bir hikayeyi dinlemek, böyle bir olaya tanık olmak ummadık bir anda sol taraftan bir kroşe ile düşmeme sebep oldu. Halbuki ben her zamanki gibi kendimi evime atıp bir iki yazı, birkaç şiir okumak istiyordum, bir yazı yazmak, bir şiire ilham perisi olmak istiyordum. Önce adamın birini aradım akşamın boş bir zamanında. Hoş sohbet, ağzı iyi laf yapan ve genel kültürü iyi bir insandı o adam.
İlk çaldırışımda telefondan ses çıkmadı ve hemen kendi kendine kapanıverdi. Ama ikinci seferde ‘aradığınız kişiye ulaşılmıyor lütfen daha sonra tekrar arayın’ diyordu kadının biri ve ekliyordu arkasından İngilizce’sini. Adamın biri işte o zaman yalnız kalıyordu, yalnızlığa yelken açıyordu su alan bir gemide ve bir elinin parmaklarıyla geminin deliğini tıkamıştı diğer elinin parmaklarıyla bir başka adamı arıyordu. Kendisi gibi, kendisinden pek uzak olmayan, aslında kaderin cilvesinin yan yana getirdiği ve sonradan tekrar örerek o ağı kopardığı bir adam.
Dedim sanırım adamın. Kısa boylu, çevik, kimsenin beklemediği bir güçte, kimsenin beklemediği bir azimde,bir heveste. Hep kendine yeni yollar çiziyor yalnız kalmamak için ama her zamanda yalnız kalıyor işte. Sevdiklerinin sırtına vurduğu eğeri onlar için her zaman seve seve kullanıyor ama o eğerden de bir türlü kurtulamıyor. İçinin sarhoşluğu zaman zaman dışına taşıyor yataklarını döven bir nehir misali ama verdiği sularla bir türlü mutlu olamıyor,bir türlü küsmeye yaranamıyor o adamın biri.
Gecenin tam ortasında bir gong sesi duyulur duyulmaz garajın yolunu tutuyor sevdiğinin gül bahçesine gitmek için. Saatlerce yolculuk ediyor, yollarla saatlerce savaşıyor ama gene de ne yollara nede gül bahçelerine yaranabiliyor. Kapıyı açıyor hafiften bir sürpriz niyetiyle ama gül bahçesi yerine cehennemden içeri girdiğini zannediyor biran. İşte o an adamın biri sevdiğinin gül bahçesinin tam ortasında. Öylece donup kalıyor ve öylece hayatı sorguluyor ruhunda. Ve o an kadının biri onu görüyor bütün yıkılmışlığıyla. Kapının eşiğinde çöküşünü, yorgun elleriyle tutunmaya çalıştığı hayatın ipinin nasılda elinden kayıp düştüğünü görüyor. Gözler birbirini teğet geçiyor hafiften, camekanlarından çarpıp geri dönüyor işte. Ve adamın biri orda yıkılıyor, mahvoluyor ve düşüyor aniden. Aniden adamın biri fark ediyor sevdiğinin gül bahçesinin ortasındayken. Ve kadının biri dikenlerini ortaya saçan bir şeytana dönüşüyor birden. Adamın biri bir daha yıkılıyor sevdiğinin gözlerinin içine bakarken.
Niçin diyor adamın biri. Kadın öylece gözlerinin içine bakıyor sanki almış alacağı her şeyi. Gözlerine dokunmuyor önce ve tekrar soruyor niçin? Ses çıkmıyor duvardan, ses çıksaydı zaten duvar olmazdı diyor şairin biri. Boynu bükülüyor birinin, biri sırtüstü nefessiz kalmış hayatta, biri diz üstü çökmüş biri mezara boylu boyunca.
Adamın biri sürgün yiyor öbür tarafa. Habersiz, kimseden ses çıkmıyor ve kadının biri siyah bir elbise giyiyor havadan. Kiralanmış birkaç hamal ile iniyor merdivenden aşağı ve kiralanmış bir araba ile sürgünlüğüne doğru yol alıyor hayattan.
Arabadan indiriyorlar kiralık yamaklar ve açılmış çukura öylece bırakıyorlar habersiz, öylece bırakıyorlar bir daha nefes alma şansı vermeden. Kadının biri orda bekliyor siyah duvağıyla, elinde de mendili var. Seyrediyor toprağın tanelerinin düşüşünü, küreğin kaldırılıp indirilişini, dizlerin bükülüp kalkışını,taşın toprağın başucuna konuluşunu. Orada öylece seyrediyor herkesten bihaber.
Herkes uzaklaşıyor işte ve bir kadın kaldı bak oda el kaldırdı sallamak için ve geriye bakmadan çıktı gitti. Kadının biri işte baksana ve anahtarı koydu kapıya, açtı kilidi. Yavaş yavaş merdivenlerden çıkıyor bir akşam vakti.
Kadının biri işte bir akşam vakti çıkıyor merdivenleri ve bekliyor onu evde adamın biri…
Ünal Çagabey
|
|
DİĞER ESERLERİTümünü  Listele |
