Selahaddin Eyyubi Acaba Hangi Cennet Krallığı

Yıl 1187. Kudüsün tarihi duvarlarının önünde kurulmuş çadırların en büyüğünde bir adam çadırın içinde bir o yana bir bu yana yürümekte. Adam düşünceliydi adam dertliydi. Daha önce ki seferde Kerak kalesinin yerle bir olmasını kral önlemiş ve dönüş yolunda komutanlarından biri: Bize Kudüse dönmeye söz verdin bu gidişle sultan olamazsın. dediğinde o da: Ben Sultan olmadan önce de İslam için titrerdim. deyip yolu gösterdi.
Şimdi şehrin kapıları önünde bütün heybetiyle arşın sunduğu en güçlü gürzü demirden kapının ve taştan duvarların üstüne ordusunun demirden ve taştan kuvvetli yüreğiyle gönderirken sakalını olmadık bir kuşkuyla sıvazlıyordu. On yıllar önce, yüzyıllar önce tapınak şövalyeleri şehri Müslümanlardan alırken oluk oluk kan akıtmışlar ve tek bir canlı bırakmamışlardı. Fakat o bunu yapmayacaktı. Onun adaleti rabbinin adaleti idi, onun sevgisi rabbinin sevgisi idi. Onun insanlara duyduğu hürmet rabbinden gelen rahmetin yeryüzüne yansımasıydı.
Ateşten toplar şehrin duvarlarını olmadık bir aşkla öperken ve o şehri sarmışken alevler sultanlığa nasıl geldiğini anımsadı birden. Babası Zengi beyi Nurettin Mahmut Zenginin komutanlarından birisiydi ve bu vasıtayla çok da iyi bir eğitim almıştı. Her türlü dini eğitimi ve fen bilimlerini görmüştü. Anadili Kürtçenin yanında Türkçe,Arapça ve Farsçayı çok iyi biliyordu. Devlet yönetimini iyi tanımış,devletle ilgili her şeyi en ince detayına kadar öğrenmişti. Gençlik yıllarında Harranda meydana gelen depremde Nurettin Mahmut Zengi onu görevlendirmiş ve askerleriyle onu bölgenin zararlarını tespit etmek için göndermişti. Genç Sellahaddin Harran bölgesinde tek bir sağlam köy ve şehir bulamamış hepsinin adeta yer yarılıp içine girdiğini görmüş ve ona göre bir raporla Nurettin Mahmut Zenginin karşısına çıkmıştı.
Yıl 1187. Bir adam bir kral bir sultan duvarların önünde yanan şehre bakıyor. Gözlerinin içindeki alevler sarmış her yanı. Askerleri,komutanları her ne kadar geçmişin bedelini ödetmek istiyorlarsa da onun vehminde bile değil öç almak. Sadece korktuğu Allahın rızasını kaybedebilme endişesi. Bu rıza üzere doğdu, bu rıza üzere yaşadı ve hala bu rıza üzere yoluna devam ediyor. Şimdi kutsal şehrin kapısında miğferinin arkasından alevler içindeki şehre bakarken aslında böyle olmasını istememişti. Şehri rahatça teslim alacağını ve fazla kimsenin ölmeyeceğini düşünüyordu. Fakat olmadı. Yüzlerce,binlerce insan öldü. Bu ölümlerin ardından bile biran olsun elinden bırakmadı adaletin terazisini. Yere çalmadı onu. Onun kefeleriyle yoluna devam etti ve rotasını öylece çizdi.
Kudüs. Kutsal şehir. Artık onun ellerindesin. Kanatlarının gölgesinde duruyorsun. Böyle bir gölge de acaba hiç serinledin mi? Hangi terazi bu zaman kadar seni bu minval üzere yaşatmaya kalktı? Seni teslim alırken bile söz vermedi mi rabbine kimsenin kılına bile dokunulmayacak diye. Herkes istediği yere gidecek demedi mi? Ve herkesi sağ salim ulaştırmadı mı yerlerine? Öç almaya kalktı mı acaba? Öcü olmaya kalktı mı?
Bin yılın öncesinde ki düşümüzde cennetin krallığı birliğin,adaletin,eşitliğin,kardeşliğin gölgesinde kurulmuştu. Sellahattin Eyyubi gibi bir komutan bir insan bunu başarmıştı. Fakat bin yıl sonra hala kavgalar sürmekte ve kan akmakta. O hiçbir zaman öç almak için kin beslemedi ama şimdi herkes kin beslemekte. Onun kutsiyetleri eşitlik,adalet,Allah rızasıydı. Oysa şimdi bu kutsiyetlerin hepsi ayaklar altında. Hepsi onursuzca,şuursuzca ezilmekte, kurşunlarla delik deşik olmuş durumda.
Şimdi size sesleniyorum ey adaletin çocukları. Ey Müslümanlar ey Hristiyanlar ey Museviler yaşatmaya çalıştığınız dünyanız ne haldeyse kutsal şehrinizde kutsal şehirlerinizde aynı halde. Varın siz adaletinize böyle devam edin. Ben sizinle yokum.

Ünal ÇAĞABEY
unalcagabey@hotmail.com

ŞİİRLER

YAZILAR

ETKİNLİKLER

ZİYARET

DİĞER ESERLERİ