Okul Başlarken

Okul Başlarken
Ufaktım. Ufacıktım. Okula ilk başladığım gün ellerim kız kardeşimin ellerindeydi. Beraber gitmiştik. Doğru ya zaten o benim ikizimdi. Okula başladığımız gün onun sırtındaki çantanın rengini hatırlamıyorum fakat benim sarı kırmızı renklerden oluşan bir çantam vardı. Abim getirmişti. Sanırım en büyük ağabeyimdi. O zaman İstanbul da çalışıyordu. İki tane getirmişti. Birinin renkleri bordo maviydi öbürü ise sarı kırmızıydı. Sene 1990dı yanılmıyorsam. Abim Frsansaya gitmeye hazırlanıyorken son kez köye uğruyordu. İşte o gün getirdiği o çantalarla okula başladık. Ben sarı kırmızılı çantayı almıştım çünkü tuttuğum takımın renklerindeydi.

Doğru ya bazen siyah beyaz televizyonumuzda maç özetlerine bakardık. O zaman daha tek kanal dönemiydi. Bu televizyonu da öteki ağabeyim getirmişti. Bununla beraber anneme bir dolap ve bir de üçlü ocak getirmişti. Yoksulluğun had safhada olduğu o dönem bütün yük onların sırtındaydı. On yaşından beri çalışıyorlardı. Altı yedi yıl başka köylerde çobanlık yaptıktan sonra birkaç yıl da İstanbul da çalışmış sonra amcamın yardımıyla fransaya gitmişti.
Her şey çok güzeldi. Şimdi tam hatırlamıyorum ama sevincimiz hiçbir şeyle kıyaslanamazdı. Bir dağ köyünde, sefaletten başka hiçbir şeyin olmadığı bir yerde yeni bir iğnenin sahibi olmak dahi insana dünyaları vermeye yetiyor da artıyordu.
Gece çantalarımızı başucumuza koyar sabaha kadar o düşle yatmaya çalışırdık. Lakin gene de yatamazdık heyecandan. Çoğu zaman defterimiz dahi olmazdı. Okulda kimin defteri varsa birer sayfa koparıp öyle yazardık. Elimizden geldiğince hevesle bir şeyler yapmaya çalışırdık. Öğrenirdik, öğrenmeye gayret ederdik. Her şey bize çok zor gelirdi. Çünkü ilk başladığımız zaman okuldaki resmi dilden tek kelime dahi bilmiyorduk. Bizim dilimiz farklıydı. Ama zamanla öğrendik hem de çok iyi öğrendik. Aslında düşünüyorum da bizim gibi yeryüzünde böyle bir şansa sahip olan az millet vardı. Daha yedi yaşındayken pek az kişi iki dili birden konuşuyordu. Fakat biz bunu yapıyorduk. İki dili konuşuyorduk. Hem de gün geçtikçe ikisini de daha iyi konuşmaya başlıyorduk. Her ne kadar televizyon tek kanallı olsa bile çok işimize yarıyordu. Bize çok faydası oluyordu.

Özellikle kışları okula gitmek çok zordu. Bazen iki metreye yakın kar yağardı. Öyle fırtınalar, tipiler olurdu ki insan kapıdan başını dahi çıkarmaya yeltenemezdi. Fakat bütün bu olumsuzluklara rağmen babamızın, ağabeyimizin sırtında çok kere gittik okula. Bazen geri dönerdik. Okulun o gün tatil olduğunu söylerdi öğretmenimiz. Fakat biz yine de her gün her halükarda okula gitmeye devam ederdik.
Kışın okula her gidişimizde hepimizin ellerinde birer ikişer tezek olurdu. Sınıfımızı öyle ısıtırdık. Sobamızı götürdüğümüz o tezeklerle yakardık. Birleştirilmiş sınıfta okuyorduk ve beş sınıf bir aradaydı. Öğretmenimiz hepimize yetişmeye çalışırdı. Yani yokluğu ve zorluğu sadece biz çekmedik. O öğretmenler bizden daha fazla çekti. Belki biz alışkındık oralara lakin onlar alışkın değildi. Yabancı yerlerden gelmişlerdi. Yabancı insanlarla beraberdiler ve bu insanlar onların konuştuğu dili hiç bilmiyordu.
Sadece onunla bitmiyor her şey. Herhalde ilk defa şahit olacaklardı altı aylık erzağın sonbahardan stoklanıp ilkbahara kadar onunla yetinmeyi. Kışın yollar kapandığında hemen her yıl en az bir iki ay yollar hiç yoktu. Dış dünyayla bütün bağlar kesikti. Elektrik bazen gelirdi. Fakat gitti mi bir ay gelmezdi.
Şimdi düşünüyorum da öyle bir dağ köyünden binlerce kilometre uzakta okuyup tekrar binlerce kilometre uzağa başka bir yerde öğretmenlik yapacağım aklımın ucundan dahi geçmezdi. Ki benim olduğum yerde kar da yok kışta yok. Tek sorun bir sınıfa sıkışmaya çalışan 70-80 öğrencinin olması. Ve okul başlarken yeni döneme köyümüzde başlayan okul inşaatının hızla bitirilmeye çalışıldığını öğreniyorum. Öğreniyorum diyorum çünkü sorunlar dolayısıyla bir türlü gidip inşaatı kontrol edemedim. Uzun bir süre izin aldım. Ve yanına bir tane de anaokulu çok güzel gidecek eminim. Belki bu yıl okul başlarken senenin sonunu biraz zahmetli ama daha güzel getireceğimizi düşünüyorum..
Ünal Çağabey
unalcagabey@hotmail.com

ŞİİRLER

YAZILAR

ETKİNLİKLER

ZİYARET

DİĞER ESERLERİ