Tanrının Gözyaşları

Ne vardı ne yoktu. Kimse bilmiyordu. Dışarıdan sesler geliyordu. Dışarısı içeriden karanlıktı. Bir gündü. Bir akşamdı. Soluksuz geçiyordu karın ağrısında zamanın. Dilan gelin ağlıyordu. Ruşen Celadete verdiği yastan bitap düşmüş Azraille pazarlık yapıyordu.

Ne vardı ne yoktu. Ne çoktu. Yüreğim en azaplı ülkesiyken bedenimin neden bunca tanrıyı istiyordum. Oysa ne kaldı benden geriye. Hangi yıkık evleri vicdanımın mirasçılarına. Kapı da oynayan çocuk değil midir en güzel bahçe.

Şair diyordu: Şiirin en eski biçimi tanrıya bırakılmışlığın şarkısıdır. Öyle midir gerçekten. Hani benim bin yıllar önce Truvanın kapısında söylediklerim, Daryusa Babilin surlarında anlattıklarım, Hindistanın muson ormanlarında İskendere verdiklerim öyle midir. Tanrı anlar mı acep beni.

İşte düştü gene gözyaşlarım. Alamut kalesinden Ummanların en derin kuytuluklarına. Haber vermediler,söylemediler. Benden izinsiz astılar posterlerimi bütün şehirlerin caddelerine. El değmemiş ne kadar bakir alan varsa hepsini kuşattılar,sardılar.
Yusufu attılar kuyuya. Gözlerimin neminde boğdular Yakubu. Öyle bir sürüncemde bıraktılar ki hangi kurt görse acır da dokunmazdı sesine. Ellerini kalplerinin kör ve kirli yalanlarına bulaştırıp en kadim medeniyetin en kadim topraklarında zamanın en kötü rüzgarlarına teslim ettiler.
Kimse duymadı,kimse işitmedi. Oysa sesler yükselmekteydi derin bir mezarlığın sağır ve dilsiz kulağından. Beraberdi her şey. Beraberliğin gölgesindeydi toprak,asuman,arş. Bütün uzuvlarıyla günün akşamına hazırlanırken tebessümsüz derinden. Akılda kalan son notları da yağmurun taneleriyle döküverdi kanlı vicdanların en kuytu ve kara köşesine.
O zamanı bilmiyordum işte. Hangi eller kıydı sana. Hangi uzak diyarların burçlarından seni çağırdılar. Kim söylemiş acaba yalnız olduğunu yada kim bensiz bir senden sensiz bir benlikten bahsetmiş ve haykırmış yeryüzüne.
Gözyaşlarını o zaman gördüm. Nasıl da derinden gelirdi. İniltileriyle Ademden beri yaşanmış bütün hikayelerin üstüne. Hangi yoldan geçersem geçeyim sesini duyardım toprağın kalbinden ruhumun suyuna rengini veren o havanın.

Şimdi nereye baksam sensizliğin girdabındayım. Sense ademoğlunun şükrünü beklerken yeryüzünün nimetlerinden aldığı ilhamın en güzel rengiyle ihanetiyle karşı karşıyasın. Önce İbrahimi ateşe attılar. Yusuftan bir kuyu yarattılar ve İsadan bir çarmıh meydana getirdiler. Gözyaşlarının en bereketli sularını merhametin gölgesiyle onlara arşın kapılarından sağanak halinde sunarken onlar bu yağmurdan sürekli kaçtılar ve kendilerine olmayan topraklarda olmayan sular keşfettiler. Ve bu sulara bile şemsiyeleriyle girdiler.

Kalbim yerle yeksan. Ademden bu yana sulanmış bütün gözyaşlarına rağmen çorak bir tabiatın ülkesi. İbrahimle burçlardan atıldım, yusufla kuyulara konuldum, İsayla çarmıhlara gerildim. Gözyaşlarında doğdum ve yine aynı gözyaşlarının renk havuzunda boğuldum. Güçlendim göçe çıktım. Muhacir oldum. Kılığına büründüm yolların. Olmadı. Bitmedi işkence. Kaçtı bütün sağanaklar benden. Bütün gözyaşları bıraktı beni.

Ve şairin dediği gibi: Şiirin en eski biçimi tanrıya bırakılmışlığın şarkısı değil miydi?
Ünal ÇAĞABEY

SİTEMİZ TEST YAYINDADIR

ŞİİRLER

YAZILAR

ETKİNLİKLER

ZİYARET

DİĞER ESERLERİ